«باریکندان»، جشن شادمانگی

ایران‌آرمنیا – ارامنه در چنین روزی «باریکندان» را جشن می‌گیرند. یكشنبه پیش از روزه بزرگ را باریکندان یا «شادمانگی اصلی» می‌گویند و در این روز غذا مفصل‌تر و گوناگون است.

باریکندان در دوران پیش از مسیحیت به هنگام عید بزرگ «ناواسارد» (سال نو) بر پا می‌شد و بازی‌های نقابدار و انواع پهلوانی‌ها و زورآزمایی‌ها در روستاهای ارمنی با آیین ویژه انجام می‌پذیرفت كه اكنون نیز عیناً برگزار می‌گردد. این عید از سویی روز آزادی، کین‌ستانی و روز انتقاد نسبت به رهبران بوده تا بدانند چه کارهای ناپسندی انجام داده‌اند.

جشن شادمانگی در زبان‌های اروپایی کارناوال نام گرفته است. این جشن را در کشورهای اروپایی و آمریکایی با شوکت و شکوه  ویژه‌ای برگزار می‌کنند و جشنواره‌های خیابانی و بزم‌های مردمی جالبی بر پا می‌شود.

جشن شادمانگی با حضور مردم نقابدار در کوی و برزن آغاز می‌شود. در روزگاران قدیم نقاب را برای دور کردن بدکاران و ارواح پلید به کار می‌بردند.

این جشن بازمانده‌هایی از مراسم جشن «دیونیس» (جشن پشتیبان تاکستان انگور و شراب سازی) و «ساتورن» را در خود دارد. مسیحیت نتوانست از آداب جشن شادمانگی جلوگیری کند. مردم بزم شادمانگی را پاس داشتند زیرا خود در آن حاضر بودند، شادی می‌کردند، بزم می‌آراستند و با گذاشتن نقاب و بازی کردن، به زندگی روزمره‌ی خود شکل و ظاهری نو می‌دادند.

به کلامی دیگر در دوران مسیحیت پاره‌ای از جشن‌ها، رسوم و سنت‌های دوران بت‌پرستی به حیات خود ادامه دادند. ارمنیان مسیحی نیز همه‌ی آن جشن‌ها را به شکل مسیحی‌شده نگاه داشتند که جشن شادمانگی نیز یکی از آن‌ها بود.

پدیده جالب دیگری که در طول برگزاری این جشن دیده می‌شود، این است که آن هیچ ارتباطی به هیچ جشن دینی ندارد و این در حالی است که دیگر جشن‌های دوران بت‌پرستی به همراه جشن‌های مسیحی برگزار می‌شوند. آوازهای دینی این عید بیانگر آن است که آدمی چگونه آفریده شد و در آسایش بهشت زندگی کرده و در بهشت،  آدمی  «با شادمانی پایدار و در شادی و سرور بوده است»، زیرا که همیشه خداوند را می‌دیده است.

منبع: آراکس‌نیوز