آخرین مصاحبه کرکوریان: در تجارت خوش‌شانس بودم

ایرآرمنیا – کرک کرکوریان به‌ندرت حاضر به مصاحبه می‌شد، ولی در سال ۲۰۱۱ موافقت کرد که به سوالات دو خبرنگار بلومبرگ پاسخ دهد. این آخرین مصاحبه‌ او با یک خبرگزاری بود. بلومبرگ بعد از مرگ کرکوریان، مهمترین بخش‌های این مصاحبه را دوباره منتشر کرده است.

وارد دفترش در شرکت تراسیندا واقع در ساختمانی در بورلی‌هیلز شدیم. کرکوریان که در آن زمان ۹۳ سال سن داشت با من و همکارم احوالپرسی کرد. هنوز فعال بود و به‌نرمی و استوار در دفترش قدم می‌زد، ژاکت چرمی سفیدی پوشیده بود که با رنگ موهایش هماهنگی داشت. لبخند می‌زد و شمرده صحبت می‌کرد.

با تمام شهرت ترسناکی که به‌عنوان یک ابرتاجر در دیترویت، لاس‌وگاس و هالیوود و با سرمایه ۶/۳ میلیارد دلاری‌اش داشت، کرکوریان در برخورد با ما مهربان، خجالتی و کمی خسته بود. هیجان او زمانی بیشتر شد که گفتگوی نیم ساعته ما به بوکس، پرواز و صندوق خیریه‌اش «لینسی» رسید.

همان هفته کرکوریان اعلام کرده بود که از هیات ‌مدیره هتل‌ها و استراحت‌گاه‌های MGM کناره‌گیری می‌کند و برای دلیل این تصمیم گفته بود که از جلسات تجاری فرسایشی خسته شده است؛ «دیگر برایم جذابیتی نداشت که ادامه بدهم.»

کرکوریان گفت که شنوایی‌اش ضعیف شده، دو سال است که گواهینامه رانندگی‌اش را پس داده و دیگر تنیس، ورزش مورد علاقه‌اش را هم کنار گذاشته است. او اضافه کرد: «از وقتی خلبانی می‌کنم چشمم کمی مشکل دارد.» با وجود این تمرینات روزانه‌اش با تردمیل و وزنه ادامه داشت؛‌ «خیلی تمرین می‌کنم. سعی می‌کنم تندرست بمانم.»

در دکور مختصر اتاقش ماکت یک بوئینگ و یک نقاشی از جک دمپسی بوکسور بود. خودش گفت که این تابلو هدیه‌ای از طرف فرانک سیناترا بوده، در دوران اولیه لاس‌وگاس، وقتی این شهر هنوز تنها دو هتل داشت.

هر بار که داستانی درباره سیناترا، تد ترنر (غول رسانه‌ای و موسس شبکه CNN) یا باگزی سیگل (گانگستر مشهور اروپایی) تعریف می‌کرد، مکث می‌کرد و می‌گفت شاید ما علاقه‌ای به شنیدن این داستان‌های قدیمی نداشته باشیم، ولی اینطور نبود.

بحران مالی که آن زمان وارد سومین سالش شده بود، بخش مهمی از گفتگوی ما را تشکیل می‌داد. وقتی از او پرسیدیم که نگران عواقب این بحران نیست، پاسخ داد: «من معمولا نگران نمی‌شوم. ما مردم خوبی داریم.» و در جواب اصرار ما گفت: «گاهی این موضوع ذهن‌مان را مشغول می‌کند. ولی پیش از این هم از چنین بحران‌هایی عبور کرده‌ایم. شاید نه به این شدت، ولی دو سه بار در شرایط بحرانی قرار گرفته‌ایم.»

بحران مالی جهانی و رکود در آمریکا روی تجارت لاس‌وگاس هم تاثیر گذاشت و او برای تکمیل استراحتگاه «سیتی‌سنتر» به دردسر افتاد. او در شرکت فورد هم یک میلیارد سرمایه‌گذاری کرد، ولی قیمت سهام این شرکت ریزش شدیدی داشت. کرکوریان اعتراف کرد که درباره سهام فورد مرتکب اشتباه شده است. هر دو شرکت MGM و فورد بعد از بحران به شرایط عادی برگشتند و سیتی‌سنتر حالا هتل مجلل و پرطرفداری است.

او به‌عنوان یک تاجر کارکشته گفت که همیشه به دنبال فرصت‌های سرمایه‌گذاری جدید می‌گشت، ولی در این دوران سخت این جستجو به ‌راحتی به نتیجه نمی رسد؛ «این روزها به‌سختی می‌توان فرصت سرمایه‌گذاری جدیدی پیدا کرد. چند پسر جوان در صنعت کامپیوتر وجود دارند که شاید در این باره بیشتر بدانند. من به مکتب قدیم تعلق دارم. مطمئن نیستم که در این باره خیلی به‌روز باشم.»

کرکوریان گفت که بهترین معامله‌اش خرید زمینی در لاس‌وگاس بود که بعدا هتل سزارپالیس را در آنجا ساخت. به قیمت ۸۰۰ هزار دلار. با توجه به سه چهارم قرن سابقه در تجارت، قطعا او درباره برخی معاملاتش تاسف می‌خورد. بدترین معامله او چه بود؟

کرکوریان در حالی که می‌خندید و شانه‌هایش را بالا می‌انداخت، گفت: «در حال حاضر نمی‌توانم چیزی بگویم. من خوش‌شانس بودم.»